Літаратурная творчасць Марыі Вайцяшонак трымаецца на сваёй, ужо амаль міфалагічнай, нацыянальнай самасці і старой класічнай традыцыі. Натуральнасць тэксту, нязмушанасць моўнага стылю і помнасць народнага гутарковага маўлення робяць прозу і паэзію Марыі арыгінальнымі і непадробнымі сярод шматлікіх творцаў нашай сучаснай літаратуры. На вялікі жаль, Марыя Вайцяшонак пачала страчваць зрок. Чытаць і пісаць ёй становіцца ўсё больш праблематычна. Аднак духоўная і творчая актыўнасць змушаюць яе шукаць новыя магчымасці ўдзелу ў літаратурным працэсе — так з’явіўся блог-дыялог «На прызбе ў Сілічах» сумесна з Аксанай Ёркінай. Марыя нагаворвала па тэлефоне сваё стаўленне да тых ці іншых актуальных і злабадзённых падзей свайго і грамадскага жыцця, задаючы тэму размовы альбо адказваючы на пытанні каляжанкі, прычым гэтыя нагаворы маюць не толькі крэатыўны характар, а падчас і ўражлівую мастацкую аснову, як у сюжэтным, так і ў моўна-стылістычным плане.
Maryja Vajciašonak’s literary work rests on her own, almost mythological national selfhood and on the old classical tradition. The naturalness of her texts, the unforced style of her language and her memory of popular colloquial speech make Maryja’s prose and poetry original and authentic among the many writers of our contemporary literature. Sadly, Maryja Vajciašonak has begun to lose her sight, and reading and writing are becoming more and more difficult for her. Yet her spiritual and creative energy compels her to seek new ways of taking part in the literary process — and so the blog-dialogue Na pryzbie ŭ Silichach, created together with Aksana Jorkina, came into being. Over the phone, Maryja spoke about her attitude to various topical and burning events in her own life and in public life, setting the topic of conversation or answering her colleague’s questions; and these recorded talks are not only creative in character but at times rest on an impressive artistic foundation, in terms of both plot and language and style.
