Дзве містычныя гісторыі, прадстаўленыя ў гэтай кнізе, напісаныя дзвюма знанымі беларускімі аўтаркамі, якія схаваліся пад псеўданімамі.
«Летам прывіды ў Мінску знікаюць праз недахоп вільгаці ў паветры. Горача і суха — няма вялікай ракі», — піша Паўліна Кот. Але ў волкім паветры кватэры нумар нуль гераіня яе аповеду пастаянна адчувае чужую прысутнасць, ад якой можна падкінуцца ўночы. Хто раней завітваў у гэтую сталінку ля ГУМа?
У аповесці Тафілі Багач дзве пары вачэй уважліва назіраюць за людзьмі ў беларускай правінцыі і назіральнікі робяць свае высновы. Такія ціхія і такія непрыкметныя стварэнні. Хоць на іх спінах расце чорная поўсць — яны застаюцца блізкімі суседзямі вяскоўцаў доўга, без таго, каб іх нехта заўважыў.
Краіна, у якой адбываюцца падзеі абедзвюх гісторый, ужо растае ў смузе часу. Што мы будзем памятаць пра яе?
Two mystical stories, presented in this book, written by two well-known Belarusian women authors hiding behind pseudonyms.
“In summer the ghosts in Minsk disappear for lack of moisture in the air. It’s hot and dry — there’s no big river,” writes Paŭlina Kot. But in the damp air of apartment number zero, the heroine of her story constantly senses someone else’s presence, enough to make you jolt awake at night. Who used to visit this Stalin-era building near the GUM department store?
In Tafilia Bahač’s novella, two pairs of eyes closely watch people in the Belarusian provinces, and the observers draw their own conclusions. Such quiet and such inconspicuous creatures. Though black fur grows on their backs, they remain close neighbors of the villagers for a long time without anyone noticing them.
The country in which both stories take place is already melting into the haze of time. What will we remember about it?
