Першая кніга Евы Вежнавец “Шлях дробнай сволачы” да сёньня, на жаль, знаходзілася ў літаратурным лімбе лічбавай эпохі: быццам бы існуе, але раскіданая па прыватных калекцыях, быццам бы сьмелая і рэзанансная, але абыдзеная рэцэнзіямі, быццам бы адна з найважнейшых кніжак пра тое, дзе, за што і зь кім побач беларускі вымушаныя жыць, але ў ценю “Па што ідзеш воўча?”. А між тым, Вежнавец ломіць наш кантэкст на два. На жанчын і на мужчын. На краіну, якой апантаная, і на Быдларусь, якая забівае. На людзей ідэі і на людзей, па вуліцах імя якіх мы ходзім і будзем хадзіць.Сябе і нас усіх аўтарка бачыць у гэтым разломе, з якога мы караскаемся насустрач сонцу. Чаго хочаш? Ня быць дробнай сволаччу! Але пакуль мы толькі караскаемся, блытаем сьляды і губляемся ў арыенцірах. У гэтым і Шлях.
Eva Vezhnavets’s first book, Shliakh drobnai svolachi, has until now, unfortunately, remained in the literary limbo of the digital age: it seems to exist, but is scattered across private collections; it seems bold and resonant, but has been passed over by reviewers; it seems to be one of the most important books about where, why and alongside whom Belarusian women are forced to live, but it has stood in the shadow of Pa što idzieš, voŭča?. And yet Vezhnavets splits our context in two: into women and men; into the country she is obsessed with and the “Bydlarus” that kills; into people of ideas and the people whose names the streets we walk, and will keep walking, are named after. The author sees herself and all of us in this rift, from which we are clambering up toward the sun. What do you want? Not to be a petty scoundrel! But for now we are only clambering, muddling our tracks and losing our bearings. And therein lies the Path.
