Гэта кніга апавяданняў і мініяцюр Уладзіміра Сцяпана ўмацоўвае яго рэпутацыю аднаго з найлепшых айчынных майстроў малой прозы. Лаканічныя, празрыстыя тэксты, у якіх няма ніводнага лішняга слова, зробленыя паміж мастацкай дакументалістыкай і аўтафікшнам. На першы погляд яны належаць да традыцыі чыстага рэалізму, але пры ўважлівым чытанні лёгка пабачыць, што аўтар адкрывае ў сваіх героях спрадвечную душу беларускага народа.
This book of stories and miniatures by Uładzimir Sciapan strengthens his reputation as one of the finest Belarusian masters of short prose. Laconic, transparent texts without a single superfluous word, crafted somewhere between literary nonfiction and autofiction. At first glance they belong to the tradition of pure realism, but on careful reading it is easy to see that the author reveals in his characters the age-old soul of the Belarusian people.